FINE NOTES.

Bliss n’ Esoterikizm - Addicted

Jeśli znacie australijską grupę Hilltop Hoods (a warto znać!) to nie zawiedziecie się słuchając Bliss N Eso!

Już pierwsze sekundy ragga ridimu wprawiają w dobry nastrój, a późniejszy drum and bassowy klimat (ale delikatny, a nie jakiś rozpierd*l neurofunkowy) świetnie łączy się ze scratchami, chórkami i wszystkim co możemy odnaleźć w tym kawałku. Aż się łezka kręci w oku…

Culprate - My Rock

 Nic w sumie nie wiem o Culprate, poza tym co wyczytałem w internecie. Nawet z tą wiedzą mało mogę powiedzieć na jego temat. Zakochałem się w tym kawałku bo jest esencją elektronicznego eklektyzmu; najłatwiej jest to poczuć w tych momentach:

0:35 || DROP DA BASS!!11oneone
1:52 || pro guitar incoming
2:55 || pro guitar solo
3:55 || chillstep…

Tak więc wesołych świąt i polecam obczaić 5 Star EP w.w. artysty! 

The Piano Guys ft. Alex Boye - Peponi

Nie mogę się powstrzymać od komentarza: kiedy patrzę na wideo na którym Steven Sharp Nelson pokazuje jak pływa w rytm muzyki, Alex Boyé wraca do swoich korzeni  przeżywając katharsis na szczycie góry, a Jon Schmidt (jedyny którego doświadczenie muzyczne usprawiedliwia takie aktorzenie i pychę) zwyczajnie gra z zamkniętymi oczami, bierze mnie cholera. Ale kiedy kupiłem płytkę i puściłem sobie ten kawałek na mocnych głośnikach, jednocześnie sprzątając w pokoju poczułem jego moc.

Może to niemęskie, ale kawałek Coldplay - Paradise cały czas niesamowicie mi się podoba. Być może fakt, że nie mam kontaktu z radiem i telewizją opóźnił ogarniającą wszystkich awersję. Tak czy siak ta wersja jest dla mnie zwyczajnie genialna. Przechodzą mnie ciary. Wiem, że jest to classical pop (taki flux pavilion muzyki klasycznej), ale wykorzystanie afrykańskich instrumentów i głos, którym częstuje nas Alex Boyé przywodzący na myśl Seal’a (przepraszam Henry) stwarzają niesamowity klimat. Moje odkrycie The Piano Guys przywróciło mi trochę wiary w muzykę - jeśli klasyczny pop się sprzedaje to znaczy, że zawsze znajdzie się jakiś hipster, który wróci do klasyki. A warto! Gdyby tylko muzycy nie robili się na wirtuozów i gwiazdorów dużo przyjemniej by się to oglądało…

KOAN Sound - Funk Blaster

Jim Bastow i Will Weeks rozpoczęli swoją działalność od audycji na Hivemind FM 20.10.2010 roku. A potem niestety kicha. Można się było zresztą tego spodziewać - ich muzyka była (i dalej jest, ale w mniejszym wymiarze) ciężka, dla niektórych arytmiczna i nie dała się zaklasyfikować wygodnie ani do gatunku dubstep ani do wooble czy nowo powstałego wynaturzenia jakim jest klasyfikowanie muzyki jako filthstep. Przyznam, że jestem absolutnie przeciwny nowej modzie na tworzenie miliardów tagów, ale KOAN Sound (a szczególnie ten kawałek) zawsze będzie dla mnie określany jako bass funk.

Nie mam jak się rozwodzić nad historią zespołu, więc zacytuje tylko ich bio:

KOAN [Pronounced Ko - Anne]: A puzzling, often paradoxical statement or story, used in Zen Buddhism as an aid to meditation and a means of gaining spiritual awakening.

What is the buddha?

Three pounds of flax. 

UL/KR - Po tak cienkim lodzie

UL/KR poznałem dość niedawno (dokładniej wczoraj) i po odsłuchaniu trzech utworów zdecydowałem się kupić płytkę za 16 pln na bandcampie.

Zespół powstał z inicjatywy Błażeja Króla [Kawałek Kulki]. Styl przyrównywany jest przez dziennikarzy do Marka Grechuty, Deerhoof czy Dead Can Dance. Moim zdaniem czerpie również miejscami z takich formacji jak Coldplay czy The Weekend. Drugą połówką duetu jest Maurycy Kiebzak, jeden z najzdolniejszych gorzowskich instrumentalistów (tak przynajmniej twierdzi internet - nie miałem możliwości skonfrontować).

Z pewnością jest to jedno z najciekawszych pozytywnych zaskoczeń polskiej muzyki w tym roku. Kawałki płyną, zachwycają minimalistycznym wokalem i głęboką elektroniką. Oby tak dalej!

Paco De Lucia, Al Di Meola, John McLaughlin – Manha De Carnaval



Moim zdaniem najpotężniejsze gitarowe trio jakie kiedykolwiek powstało. Grający z Milesem Davisem wybitny John McLaughlin [Mahavishnu Orchestra, Shakti], wirtuoz flamenco Paco de Lucia oraz początkowo Larry Coryell. W internecie piszą, że Teksańczyk nie był dość sławny aby zachęcić Sony do wydania płyty. Tak czy siakna szczęście na jego miejscu pojawił się fusionowy gitarzysta Al Di Meola [Return To Forever]. Trzech wirtuozów gatunków jazz-rock i fusion, odrobina flamenco, world, folku. Zresztą wystarczy posłuchać.

Poza tym kawałkiem polecam jeszcze Cardeosa i Midsummer Night, ale tak naprawdę każda ich płyta jest genialna. Polecam rozpocząć od Friday Night in San Francisco, ponieważ Guitar Trio jest mniej jazzowa.